BazEkon - Biblioteka Główna Uniwersytetu Ekonomicznego w Krakowie

BazEkon home page

Meny główne

Autor
Gruchman Bohdan
Tytuł
Planowanie gospodarcze w warunkach samorządności terytorialnej
Źródło
Zeszyty Naukowe. Seria 1 / Akademia Ekonomiczna w Poznaniu, 1985, nr 130, s. 101-107
Tytuł własny numeru
Finansowe podstawy rozwoju samorządności terytorialnej
Słowa kluczowe
Planowanie gospodarcze, Samorząd terytorialny, Reformy gospodarcze, Planowanie społeczno-gospodarcze, Planowanie centralne
Economic planning, Local government, Economic reforms, Socio-economic planning, Central planning
Abstrakt
Wprowadzenie samorządności terytorialnej, stanowiącej obok samodzielności przedsiębiorstw Istotny element reformy gospodarczej, powoduje zasadniczą zmianę charakteru, treści i trybu planowania gospodarczego w ogniwach terytorialnych - w miastach, gminach i województwach. Tę zmianę zapoczątkowała Ustawa z dnia 26.02.1982 r. o planowaniu społeczno-gospodarczym, a jej końcowe rezultaty i szczegółowe przejawy zostaną ukształtowane przez dalsze akty ustawodawcze oraz przez przyszłą praktykę. Obecnie można wszakże określić główne kierunki zapoczątkowanych przemian oraz wysuwać postulaty i dezyderaty co do uregulowań szczegółowych. Samorządność terytorialna zakłada wysoki stopień samodzielności i autonomii w zakresie planowania gospodarczego. Zakres tej samodzielności i autonomii w poszczególnych ogniwach planowania terytorialnego powinien być całkowicie odmienny od tego jaki istniał dotychczas. Do momentu reformy planowania zakres samodzielności i autonomii był najmniejszy na szczeblu najniższymi w miastach i gminach. Był on znacznie szerszy na szczeblu wojewódzkim, ale i tu po reformie administracji z 1975 r. nastąpiło znaczne ograniczenie na rzecz szczebla centralnego. W warunkach samorządności terytorialnej konieczne jest odwrócenie powyższych relacji: najniższe ogniwa terytorialne powinny posiadać możliwie najszerszy zakres samodzielności i autonomii planowania, ograniczony jedynie względami racjonalności i koordynacji na wyższym szczeblu. Z pragmatycznego punktu widzenia powinno to oznaczać wydzielenie dziedzin planowania, w których rozstrzygnięcia planistyczne ogniw podstawowych byłyby ostateczne i niezależne od statutowych ingerencji szczebla wyższego. (fragment tekstu)
Dostępne w
Biblioteka Szkoły Głównej Handlowej w Warszawie
Biblioteka Główna Uniwersytetu Ekonomicznego w Katowicach
Biblioteka Główna Uniwersytetu Ekonomicznego w Poznaniu
Bibliografia
Pokaż
  1. E. Gługiewicz, W. Isard, Sposoby ujmowania i rozwiązywania konfliktów w badaniach regionalnych. Zeszyty Naukowe AE w Poznaniu (w druku).
  2. P. Czechowski, Oddziaływanie władz terenowych na jednostki nie podporządkowane (koordynacja terenowa), w: Model władzy lokalnej w systemie reformy gospodarczej, praca zbiorowa pod red. M. Kuleszy, Uniwersytet Warszawski, listopad 1982.
  3. M. Opałło, Wnioski do planowania rozwoju społeczno-gospodarczego w układach terytorialnych, w: Rada Narodowa Gospodarka Administracja 1983 nr 7.
  4. Ustawa o ochronie i kształtowaniu środowiska z 31.1.1980 (Dz.U. nr 3, poz. 6).
  5. Ustawa z 26.2.1982 o planowaniu społeczno-gospodarczym (Dz.U. nr 7, poz. 51).
  6. Ustawa z 20.07.1983 o systemie rad narodowych i samorządzie terytorialnym (Dz.U. nr 41, poz. 185 z 1983 r.).
Cytowane przez
Pokaż
ISSN
0208-4902
Język
pol
Udostępnij na Facebooku Udostępnij na Twitterze Udostępnij na Google+ Udostępnij na Pinterest Udostępnij na LinkedIn Wyślij znajomemu