BazEkon - Biblioteka Główna Uniwersytetu Ekonomicznego w Krakowie

BazEkon home page

Meny główne

Autor
Kluza Jan
Tytuł
Karalność zniesławienia w Polsce - charakter przestępstwa oraz postulaty de lege ferenda
Źródło
Kwartalnik Prawo-Społeczeństwo-Ekonomia, 2017, nr 2, s. 46-58, rys.
Słowa kluczowe
Kodeks karny, Prawo karne, Przestępczość, Regulacje prawne
Criminal Code, Criminal Law, Crime, Legal regulations
Uwagi
streszcz., summ.
Abstrakt
Przestępstwo zniesławienia zostało określone w art. 212 k.k., zgodnie z którym zakazane jest pomawianie innej osoby (instytucji lub grupy osób) o takie zachowanie lub właściwości, które mogą ją poniżyć lub narazić na utratę zaufania potrzebnego dla danego zawodu lub działalności. Bardzo szeroki zakres zastosowania tego przepisu oraz wąsko zakrojony kontratyp prawdy (art. 213 k.k.) wzmaga debatę nad zasadnością funkcjonowania tego przepisu w Kodeksie karnym. Szczególnie dotyczy to penalizacji czynności związanych z działalnością dziennikarską, ponieważ w przypadku popełnienia czynu za pomocą środków masowego komunikowania sankcja karna przewiduje dodatkowo karę pozbawienia wolności do 1 roku. Artykuł przedstawia analizę funkcjonowania tego przestępstwa w polskim porządku prawnym oraz zawiera postulaty zmiany brzmienia tego przepisu, tak aby zakres jego stosowania ograniczony został do niezbędnego minimum. (abstrakt oryginalny)

The crime of defamation is defined in article 212. Polish Penal Code., according to which it is forbidden to mock another person (institution or group of persons) for such behavior or qualities that may bruise him or impede the loss of confidence required by the profession or activity concerned. The very wide scope of this provision and the narrow justification of truth (Article 213) raise the debate on the need of this provision in the Penal Code. This especially applies to the penalisation of journalistic activities, because in the case of committing a mass offense, the criminal penalty also imposes an imprisonment penalty of up to 1 year. The article presents an analysis of the functioning of this crime in the Polish legal system and includes postulates of changing the wording of this provision so that its scope is limited to the minimum necessary. (original abstract)
Pełny tekst
Pokaż
Bibliografia
Pokaż
  1. A. Gliszczyńska-Grabias [w:] R. Wieruszewski (red.) Międzynarodowy Pakt Praw Obywatelskich (Osobistych) i Politycznych. Komentarz, Warszawa 2012, s. 472-473.
  2. A. Grześkowiak [w:] A. Grześkowiak (red.) Prawo karne, s. 7-8.
  3. A. Marek Kodeks karny. Komentarz, Warszawa 2010, komentarz do art. 212 k.k., teza nr 2.
  4. A. Muszyńska [w:] J. Giezek (red.) Kodeks karny. Część szczególna. Komentarz, Warszawa 2014, komentarz do art. 212, teza nr 8.
  5. B. Dunaj (red.) Słownik współczesnego języka polskiego, Warszawa 1996, s. 798.
  6. D. Gil Postępowanie w sprawach z oskarżenia prywatnego w polskim procesie karnym, Warszawa 2011, s. 255.
  7. J. Bafia [w:] J. Bafia, K. Mioduski, M. Siewierski Kodeks karny. Komentarz, Warszawa 1977, s. 447.
  8. J. Lachowski, A. Marek Prawo karne. Zarys problematyki, Warszawa 2016, s. 18.
  9. J. Makarewicz Kodeks karny z komentarzem, Lwów 1932, s. 358.
  10. J. Raglewski [w] A. Zoll (red.) Kodeks karny, komentarz do art. 212 k.k., teza nr 2.
  11. J. Raglewski [w] A. Zoll (red.) Kodeks karny. Część szczególna. Tom II. Komentarz do art. 117-277 k.k., Warszawa 2013, komentarz do art. 212 k.k., teza nr 1.
  12. J. Sobczak [w:] R. Stefański (red.) Kodeks karny. Komentarz, Warszawa 2015, s. 1383.
  13. M. Cieślak Interes społeczny jako czynnik warunkujący prokuratorskie objęcie oskarżenia w sprawie prywatno-skargowej, "Państwo i Prawo", nr 12, Warszawa 1956, s. 1051.
  14. M. Domagalski Artykuł 212 k.k. wciąż wygodny dla władzy, http://www.rp.pl/Rzecz-o-prawie/304029999-Marek-Domagalski-Artykul-212-kk-wciaz-wygodny-dla-wladzy.html#ap-1, 02.04.2017 r.
  15. M. Filar (red.) Kodeks karny. Komentarz, Warszawa 2013, s. 642.
  16. M. Gałązka [w:] A. Grześkowiak (red.) Prawo karne, Warszawa 2009, s. 334.
  17. M. Królikowski, R, Zawłocki Prawo karne, Warszawa 2015, s. 3.
  18. R. Góral Kodeks karny, s. 335.
  19. R. Góral Kodeks karny. Praktyczny komentarz, Warszawa 2007, s. 354.
  20. T. Dukiet-Nagórska (red.) Prawo karne. Część ogólna, szczególna i wojskowa, Warszawa 2016, s. 23.
  21. W. Kulesza [w:] J. Warylewski (red.) Przestępstwa przeciwko dobrom indywidualnym. System Prawa Karnego. Tom 10, Warszawa 2016, s. 1083.
  22. W. Wróbel, A. Zoll Polskie prawo karne - część ogólna, Kraków 2013, s. 25-26.
Cytowane przez
Pokaż
ISSN
2392-1838
Język
pol
Udostępnij na Facebooku Udostępnij na Twitterze Udostępnij na Google+ Udostępnij na Pinterest Udostępnij na LinkedIn Wyślij znajomemu