BazEkon - Biblioteka Główna Uniwersytetu Ekonomicznego w Krakowie

BazEkon home page

Meny główne

Autor
Wielgosz Łukasz (Uniwersytet Śląski w Katowicach)
Tytuł
Modele konkurencji partii politycznych
Models of Competiton Between Political Parties
Źródło
Studia Politicae Universitatis Silesiensis, 2018, T. 23, s. 31-51, rys., tab., bibliogr. 22 poz.
Słowa kluczowe
Politologia, Partie polityczne, Rywalizacja, Konkurencja
Political science, Political parties, Rivalry, Competition
Uwagi
summ.
Abstrakt
Rywalizacja polityczna to wielowymiarowe zjawisko, dlatego też często stanowi ona przedmiot badań politologów, którzy poddają analizie jej wybrane obszary. Badacze, którzy chcą zmierzyć się z tym zagadnieniem, muszą jasno określić, jakie płaszczyzny konkurencji chcą badać, oraz sprecyzować, czy badają indywidualny, czy też zbiorowy wymiar rywalizacji. Dopiero po ustaleniu podstawowych założeń można rozważyć dobór narzędzi badawczych do poszczególnych prac. Pojedyncze zagadnienia dotyczące rywalizacji politycznej były wielokrotnie eksplorowane przez różnych badaczy, toteż nie brakuje narzędzi badawczych, które umożliwią rozwiązanie wielu problemów badawczych. Problem pojawia się w odniesieniu do prowadzenia całościowej analizy modeli rywalizacji politycznej występujących w poszczególnych państwach. Aby dokonać kompleksowej analizy konkurencyjności partii politycznych (w systemach zarówno rywalizacyjnych, jak i nierywalizacyjnych), należy sięgnąć po bardziej złożone narzędzie badawcze, mianowicie model konkurencji partii politycznych. Pozwala on na dokonanie nie tylko charakterystyki poszczególnych elementów systemu partyjnego, ale również określenie sposobów konkurowania partii między sobą. Za pomocą modeli konkurencji można przeanalizować międzypartyjną rywalizację na poziomie nie tylko wyborczym, parlamentarnym i gabinetowym, ale również komunikacyjnym. (abstrakt oryginalny)

Political rivalry is a multi-faceted phenomenon, which is why it is often the subject of research by political scientist, who carry out the analysis of its selected areas. The researchers who want to tackle this issue must clearly define which areas of the rivalry they want to explore, and specify whether they are dealing with the individual or collective dimension of the competition. It is only after having determined the basic assumptions that the selection of research tools for individual works may be considered. Individual issues related to political rivalry have been repeatedly explored by various researchers, hence there is no shortage of research tools that make it possible to solve many research problems. The problem arises with regard to performing a comprehensive analysis of the models of political rivalry occurring in individual countries. In order to make a comprehensive analysis of the competitiveness of political parties (in both competitive and non-competitive systems), a more complex research tool, namely the competition model of political parties, should be used. Not only does it allow describing the characteristics of individual elements of the party system, but it also allows specifying the ways political parties compete with each other. By means of competition models, it is possible to analyse crossparty rivalry not only at the electoral, parliamentary and cabinet plane, but also at the communication one. (original abstract)
Pełny tekst
Pokaż
Bibliografia
Pokaż
  1. Ágh A.: The Politics of Central Europe. London 1998.
  2. Antoszewski A.: Rynek wyborczy. W: Encyklopedia politologii. Partie i systemy partyjne. T. 3. Red. A. Antoszewski, R. Herbut. Zakamycze 1999.
  3. Antoszewski A.: Rynek. W: Leksykon politologii wraz z Aneksem o: reformie samorządowej, wyborach do sejmu, prezydenckich oraz gabinetach rządowych. Red. A. Antoszewski, R. Herbut. Wrocław 2004.
  4. Antoszewski A.: Wzorce rywalizacji politycznej we współczesnych demokracjach europejskich. Wrocław 2004.
  5. Czarny B.: Podstawy ekonomii. Warszawa 2000.
  6. Dach Z.: Podstawy mikroekonomii. Kraków 1998.
  7. Dobek-Ostrowska B.: Podstawy komunikowania społecznego. Wrocław 1999.
  8. Dobek-Ostrowska B.: Współczesne systemy medialne: zewnętrzne ograniczenia rozwoju. W: Media masowe na świecie. Modele systemów medialnych i ich dynamika rozwojowa. Red. B. Dobek-Ostrowska. Wrocław 2007.
  9. Hallin D.C., Mancini P.: Systemy medialne. Trzy modele mediów i polityki w ujęciu porównawczym. Przeł. M. Lorek. Kraków 2007.
  10. Herbut R.: Finansowanie partii politycznych. W: Encyklopedia politologii. Partie i systemy partyjne. T. 3. Red. A. Antoszewski, R. Herbut. Zakamycze 1999.
  11. Jabłońska A.: Rynek, popyt, podaż. W: Podstawy ekonomii. Red. R. Milewski, E. Kwiatkowski. Warszawa 2006.
  12. Jurczyk Z.: Kartele w polityce konkurencji Unii Europejskiej. Warszawa 2012.
  13. Matyja R.: Rywalizacja polityczna w Polsce. Kraków-Rzeszów 2013.
  14. Nohlen D.: Prawo wyborcze i system partyjny. O teorii systemów wyborczych. Przeł. R. Alberski, J. Sroka, Z. Wiktor. Warszawa 2004.
  15. Nojszewska E.: Podstawy ekonomii. Warszawa 1995.
  16. Rekowski M.: Wprowadzenie do mikroekonomii. Poznań 2002.
  17. Rzążewski K., Słomczyński W., Życzkowski K.: Każdy głos się liczy! Wędrówka przez krainę wyborów. Warszawa 2014.
  18. Samuelson W.F., Marks S.G.: Ekonomia menedżerska. Przeł. B. Czarny. Warszawa 2009.
  19. Sloman J.: Podstawy ekonomii. Przeł. M. Geldner. Warszawa 2001.
  20. Szczodrowski J.: Kontrola rynków oligopolistycznych w prawie konkurencji. Prawo Unii Europejskiej na tle rozwiązań w wybranych jurysdykcjach. Warszawa 2015.
  21. Waniek D.: Regulacje prawne i polityka medialna w Polsce w latach 1989-2011. W: Polski system medialny 1989-2011. Red. K. Pokorna-Ignatowicz. Kraków 2013.
  22. Wojtasik W.: System partyjny i partie polityczne w modelu ustrojowym III RP. W: R. Glajcar, J. Okrzesik, W. Wojtasik: Ustrój polityczny RP. Wprowadzenie. Bielsko-Biała 2006.
Cytowane przez
Pokaż
ISSN
2353-9747
Język
pol
Udostępnij na Facebooku Udostępnij na Twitterze Udostępnij na Google+ Udostępnij na Pinterest Udostępnij na LinkedIn Wyślij znajomemu